Halbuki hər bir qurumun idarəetmə sistemi onsuz da formalaşıb: müavinlər, departamentlər, idarə və şöbələr mövcuddur. Bu qədər rəsmi mexanizm olduğu halda əlavə olaraq çoxsaylı müşavirlərin təyin edilməsi zərurətdən çox, başqa

Praktikada tez-tez rast gəlinir ki, dövlət qulluğuna müsabiqə və müsahibə mərhələlərindən keçə bilməyən və ya müxtəlif obyektiv səbəblərlə təsdiqlənməyən şəxslər “müşavir” adı ilə sistemə daxil edilir.

Daha narahatedici məqam isə odur ki, bəzən rəsmi səlahiyyət sahibi olan müavinlər, illərlə imtahan verib sistemə daxil olan peşəkar dövlət qulluqçuları faktiki olaraq kənarda qalır, qərarların verilməsində əsas rol isə rəhbərin şəxsi etimadına əsaslanan müşavir və məsləhətçilərə keçir. Yəni hüquqi məsuliyyət bir tərəfdə qalır, real təsir və idarəetmə isə başqa şəxslərin əlində cəmlənir.

Məsələnin bir də maliyyə tərəfi var. Hər əlavə müşavir büdcədən maaş, sosial ödənişlər, iş şəraiti və resurslar deməkdir. Bir qurumda bir neçə belə vəzifə olduqda bu aylıq minlərlə, illik isə yüz minlərlə manat əlavə xərc yaradır. Halbuki həmin vəsait daha real nəticə verən sahələrə yönəldilə bilərdi.

Əlbəttə, rəhbərin müəyyən sayda məsləhətçiyə ehtiyacı ola bilər. Amma bir rəhbərin 3-5, bəzən 9-10 müşaviri olması məncə ümumi maraqlara xidmət etmir. Belə olan halda “müşavir” institutu faydalı mexanizm olmaqdan çıxıb, sadəcə vəzifə bölgüsü alətinə çevrilir…